บทที่ 107 วินาทีปลดล็อก: เมื่อน้ำตาเรียกความทรงจำคืนมา

"ผมไม่ยอมหรอก ผมรู้ว่ามันยังไม่ถึงเวลาของผม มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ "

"คิดอย่างนั้นเหรอ มานี่สิมานั่งก่อน"เก้าอี้สนามตัวยาวโผล่มาข้างทางได้อย่างไรเขาไม่รู้ แต่ลุงผมขาวทรุดตัวลงนั่งเขาเลยคิดว่าควรจะนั่งเช่นกัน

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ ทำไมถึงคิดว่ายังไม่ถึงเวลา"อีริคยิ้มกว้างมากที่สุดเท่าที่เขาเคยยิ้มมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ